Make a blog

Orzecznictwo sądowe

1 year ago

Ocena, czy nastąpiło naruszenie dobra osobistego

Powódka B. S. w pozwie przeciwko Skarbowi Państwa - Prokuraturze Rejonowej w G. domagała się zasądzenia kwoty 500.000 zł zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu żądania wskazała, że doszło do naruszenia jej dóbr osobistych tj. dobrego imienia oraz godności poprzez dokonanie oceny w postępowaniu przygotowawczym, że powódka konfabuluje i w konsekwencji umorzenie postępowania karnego co obniżyło wiarygodności powódki w oczach rodziny tj córki. Obniżono samoocenę powódki i straciła ona zaufanie do wymiaru sprawiedliwości, Naruszenia miał dopuścił się Prokurator T. C. w sprawie Ds. 1614/12/D o kradzież dokumentów który nie przesłuchał powódki jako pokrzywdzonej w sprawie Ds 1614/12/D i bezzasadne przyjął że do kradzieży nie doszło.
Strona pozwana - Prokuratura Rejonowa w G. wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaprzeczyła, by na skutek zachowania funkcjonariuszy doszło do naruszenia dóbr osobistych powódki. Zauważyła, że z zawiadomienia powódki o popełnieniu na jej szkodę kradzieży toczyły się dwa postępowania nadzorowane przez Prokuraturę Rejonową w G. o sygn. akt Ds 672/12 oraz Ds 1614/12, które zakończyły się postanowieniami o odmowie wszczęcia dochodzenia wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego. Strona pozwana zaakcentowała, że zachowanie funkcjonariuszy prokuratury nie nosiło cechy bezprawności. Ponadto powódka wsunęła wygórowane żądanie zadośćuczynienia, całkowicie nieadekwatne do ewentualnego naruszenia. Nie zaskarżyła postanowień o odmowie wszczęcia dochodzeń, a postępowanie o zasądzenie zadośćuczynienia nie może prowadzić do wzruszenia prawomocnych orzeczeń karnych. Powoływany przez powódkę prokuratur T. C. nie wykonywał żadnych czynności w postępowaniach toczących się z zawiadomienia powódki. W związku z powyższym powództwo jako nieuzasadnione powinno zostać oddalone (k. (...)).
Wyrokiem z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt I C 1434/13 Sąd Okręgowy w Nowym Sączu oddalił powództwo (pkt I), przyznał ze środków Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Nowym Sączu adw. A. K. z z kwotę 8.856,00 zł brutto w tym kwotę 1.656,00 zł podatku VAT tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu, (pkt II) oraz zasądziła od powódki B. S. na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 500,00 zł tytułem zwrotu części kosztów procesu (pkt III). Rózne zakresy usług łódzkich adwokatów do sprawdzenia http://www.organisciak.pl/zakres-uslug/ na stronach kancelarii.
Sąd pierwszej instancji ustalił następujący stan faktyczny:
Powódka B. S. zamieszkuje w L. wraz z matką C. Od lat 90 - tych ubiegłego wieku leczy się na schizofrenię paranoidalną. W dniu 10 kwietnia 2012 r. powódka złożyła zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej w G. o kradzieży jej prawa jazdy, do czego miało dojść pomiędzy B. a G.

2 years ago

Gmina nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania przedsiębiorstwa

Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w K. decyzją z dnia 21 czerwca 1996 r. zobowiązał Urząd Gminy w K. do zapłaty kwoty 136.579,19 zł tytułem uiszczenia nieopłaconej składki na ubezpieczenie społeczne za pracowników Państwowego Ośrodka Maszynowego w W.W. za okres od czerwca 1993 r. do maja 1996 r. wraz z odsetkami za opóźnienie.
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu wyrokiem z dnia 11 czerwca 1997 r. [...], oddalił odwołanie Urzędu Gminy w K. od powyższej decyzji. Sąd ustalił, że Wojewoda K. decyzją [...] z dnia 11 grudnia 1991 r., wydaną na wniosek Urzędu Gminy w K., skomunalizował Państwowy Ośrodek Maszynowy w W.W. Urząd Gminy nie dokonał, do czego był zobowiązany, wyboru formy organizacyjno-prawnej działalności przekazanego przedsiębiorstwa. Do przejętego Państwowego Ośrodka Maszynowego, wpisanego nadal do rejestru przedsiębiorstw państwowych, miały zastosowanie przepisy o przedsiębiorstwach tego typu. Uchwałą [...] z dnia 28 lipca 1993 r. Rada Gminy postanowiła o likwidacji POM. Majątek przedsiębiorstwa Wojewoda K. przekazał w 1994 r. nieodpłatnie Gminie K. Wszczęte w czasie procesu likwidacyjnego na wniosek Urzędu Gminy postępowanie o ogłoszenie upadłości POM, zostało zakończone jego umorzeniem z powodu braku środków na pokrycie kosztów upadłości (postanowienie Sądu Rejonowego w Koninie [...]). Część wierzytelności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne powstała, kiedy właścicielem majątku ruchomego i nieruchomego był POM w W.W., a część po przejściu majątku przedsiębiorstwa na Urząd Gminy w K. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie ma zastosowanie art. 40 § 2 KC w związku z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.). Za okres sprzed przejęcia mienia Urząd Gminy w K. ponosi odpowiedzialność solidarnie z przedsiębiorstwem, za zobowiązania przedsiębiorstwa powstałe po przejęciu mienia - w całości jako następca prawny. Norma z art. 40 § 2 KC uzupełnia, zdaniem Sądu, art. 49 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 ze zm.).
Sąd Apelacyjny w Poznaniu podzielił ocenę prawną obslugaprawna.net.pl ustalonego niewadliwie stanu faktycznego i wyrokiem z dnia 25 marca 1998 r. [...] oddalił apelację. Według Sądu, art. 40 KC dotyczący wprost przedsiębiorstw państwowych może być odpowiednio stosowany do przedsiębiorstw komunalnych. W uzasadnieniu wyroku, na potwierdzenie słuszności prezentowanego poglądu powołał uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1992 r., I PZP 56/92 (OSP 1993 Nr 9, poz. 172).
Wyrok ten ubezpieczony zaskarżył kasacją. Wskazując jako jej podstawę naruszenie prawa materialnego, a to art. 40 § 2 KC, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu ostatniemu Sądowi do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za wszystkie instancje. Skarżący podniósł, że w chwili wyrokowania proces likwidacyjny POM nie został zakończony. Pozostawał on zatem nadal samodzielnym podmiotem odpowiadającym za swoje zobowiązania. Przedsiębiorstwo od maja 1996 r. opłaca składki na ubezpieczenie społeczne. Skarżący nadto wywodził, że art. 40 § 2 KC dotyczy tylko odpowiedzialności za zobowiązania istniejące w chwili nieodpłatnego przejęcia przedsiębiorstwa. W dniu 11 grudnia 1991 r. nie było żadnych zaległości z opłaceniem składki. Poza tym, art. 40 § 2 KC zawiera regulację wyjątkową od wyrażonej w § 1 tego przepisu zasady, że Skarb Państwa nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania przedsiębiorstw państwowych.

2 years ago

Przepis art. 40 KC nie może być podstawą odpowiedzialności

Wobec zarzutu kasacji i na podstawie art. 39315 KPC należy zauważyć, że nie zostało podważone ustalenie co do faktu likwidacji przedsiębiorstwa "I.", która nie nastąpiła jednak w trybie art. 231 KP co oznacza brak podstaw prawnych do ewentualnego ustalania odpowiedzialności pozwanej "E." [...] Spółki z o.o. w S. (obecna nazwa Spółki - D.S.).
W ocenie Sądu Najwyższego nie jest uzasadnione doszukiwanie się podstawy odpowiedzialności Ministra Skarbu Państwa za następstwa choroby zawodowej pracownika, stwierdzonej przez właściwego inspektora sanitarnego w 1996 r. a więc już po zlikwidowaniu (w 1991 r.) przedsiębiorstwa państwowego "I." w przepisie art. 40 KC - wbrew stanowisku Sądu Apelacyjnego.
Zasadą wynikającą z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy wypadkowej jest odpowiedzialność zakładu pracy (pracodawcy) zatrudniającego pracownika w czasie kiedy stwierdzono u niego stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu spowodowany chorobą zawodową, za skutki tego zachorowania - obowiązek wypłaty jednorazowego odszkodowania. W przypadku, gdy choroba zawodowa została stwierdzona w innym czasie (po ustaniu zatrudnienia) odpowiedzialność ta dotyczy ostatniego pracodawcy, w którym występowało narażenie na powstanie lub nawrót choroby zawodowej (art. 32 ust. 2 pkt 2 ustawy).
W rozpoznawanej sprawie jest niewątpliwe, że ostatnim zakładem pracy, w którym mąż powódki był narażany na chorobę zawodową (stwierdzoną po jego śmieci) było przedsiębiorstwo "I.", zlikwidowane w 1991 r. (a więc przed stwierdzeniem choroby zawodowej) w trybie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Mienie tego zlikwidowanego przedsiębiorstwa zostało wniesione przez Wojewodę T., będącego jego organem założycielskim, jako wkład do Spółki z o.o. "E.", a Skarb Państwa przyjął w umowie syndykatowej odpowiedzialność za "wszelkiego rodzaju roszczenia pracowników (...) związane z chorobami zawodowymi, o ile choroby te zostały spowodowane wcześniejszym zatrudnieniem w "I." S., będąc w związku z tym następcą prawnym pracodawcy odpowiedzialnego za powstanie choroby zawodowej, który przez likwidację utracił byt prawny. To umowne przejęcie przez Skarb Państwa odpowiedzialności z tytułu roszczeń pracowników związanych z chorobami zawodowymi spowodowanymi zatrudnieniem w zlikwidowanym przedsiębiorstwie państwowym, a ujawnionymi po jego likwidacji, nie jest z ustawą wypadkową sprzeczne, gdy się dodatkowo weźmie pod uwagę, że mienie zlikwidowanego przedsiębiorstwa państwowego zostało wniesione do spółki (nieodpłatnie) w trybie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o prywatyzacji, co najczęściej wiąże się z przejęciem odpowiedzialności za zobowiązania zlikwidowanego przedsiębiorstwa wynikające ze stosunku pracy do wysokości wartości przejętego mienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 1995 r., I PRN 18/95 - OSNAPiUS 1995 r., nr 22, poz. 275).
Odpowiedzialność Skarbu Państwa w oparciu o art. 40 § 2 KC dotyczy jedynie zobowiązań powstałych w okresie, gdy przyjmowane nieodpłatnie składniki mienia pajeczyca.bloog.pl stanowiły własność danej osoby prawnej, a więc najpóźniej według stanu prawnego z daty przejęcia mienia, zaś w niniejszej sprawie choroba zawodowa rodząca odpowiedzialność pracodawcy z ustawy wypadkowej, stwierdzona została pośmiertnie, po upływie pięciu lat od daty utraty bytu prawnego pracodawcy zobowiązanego do wypłaty jednorazowego odszkodowania należnego uprawnionym członkom rodziny zmarłego pracownika. Odpowiedzialności tej nie rodzi również niewykonanie przez Radę Ministrów ustawowej delegacji z art. 25 ust. 2 ustawy o przedsiębiorstwach państwowych, zobowiązującej do określenia rodzaju gwarantowanych przez Skarb Państwa roszczeń pracowniczych utrzymujących się lub powstałych po likwidacji przedsiębiorstwa państwowego oraz zasad ich zaspakajania (nota bene już nieobowiązującego w dacie stwierdzenia choroby zawodowej). Bezczynność taka nie może przesądzać o odpowiedzialności Skarbu Państwa za następstwa chorób zawodowych. Wszystko to pozwala na stwierdzenie, że art. 40 KC nie może być podstawą odpowiedzialności Skarbu Państwa za zobowiązania zlikwidowanego przedsiębiorstwa państwowego powstałe po jego likwidacji, podstawą taką zaś w rozpoznawanej sprawie jest umowa syndykatowa zawarta w dniu 19 grudnia 1991 r. Obecny skład Sądu Najwyższego podziela w tej mierze stanowisko i argumentację zawartą w wyroku tego Sądu z dnia 8 października 1999 r., II UKN 136/99 (jeszcze nieopublikowanego).

2 years ago

Pojęcie dnia likwidacji lub upadłości przedsiębiorstwa

Sąd Apelacyjny stan faktyczny sprawy uznał za bezsporny. Przyjął jednocześnie, odmiennie niż Sąd wieczystoksięgowy, że umowa z dnia 3 lutego 1997 r., dotycząca przeniesienia na rzecz strony powodowej prawa użytkowania wieczystego, była ważna, a strona pozwana odpowiada za zobowiązanie dotyczące zwrotu zapłaconej ceny przez przedsiębiorstwo zbywające to prawo, powstałe na skutek odmowy dokonania wpisu w księdze wieczystej, w wyniku czego umowa "nie doszła do skutku". Istnienie tego zobowiązania wywiódł z treści art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych, dalej u.p.p., w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 stycznia 2003 r. w zw. z art. 40 § 2 k.c. Odwołując się do tych przepisów stwierdził, że strona pozwana "przejęła" nieruchomość w dniu 22 grudnia 2000 r. Wskazuje to, że to faktyczne przejęcie nieruchomości Sąd drugiej instancji utożsamił z przejęciem mienia przedsiębiorstwa państwowego na gruncie art. 40 § 2 k.c. Tymczasem art. 49 ust. 1 u.p.p. przejęcie to wiąże z dniem likwidacji lub upadłości przedsiębiorstwa. Ustalenie właściwej daty przejęcia mienia państwowej osoby prawnej przez Skarb Państwa ma zaś istotne znaczenie, bowiem odpowiedzialność przewidziana w art. 40 § 2 k.c. dotyczy jedynie zobowiązań powstałych przed tą datą.
W skardze kasacyjnej wyrażono zasadnie stanowisko, że pojęcie dnia likwidacji lub upadłości przedsiębiorstwa państwowego należy wiązać z dniem jego wykreślenia z rejestru (por. ocenę w tym zakresie wyrażoną przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt I CSK 181/07). W rozstrzyganej sprawie istotne było zatem dokonanie oceny, czy przed dniem 24 czerwca 1999 r., kiedy wykreślono z rejestru Przedsiębiorstwo "C.", powstało jego zobowiązanie do zwrotu ceny zapłaconej przez stronę powodową. Takiej oceny Sąd Apelacyjny zaniechał. Brak wskazania, kiedy powstało to zobowiązanie razi w szczególności przy wyrażonej przez ten Sąd ocenie, że umowa z dnia 3 lutego 1997 r. była ważna. Wykluczało to przyjęcie powstania zobowiązania do zwrotu ceny już w tej dacie. Sąd Apelacyjny nie przedstawił też argumentacji, która wskazywałaby na powstanie tego zobowiązania w momencie odmowy dokonania wpisu prawa użytkowania wieczystego w księdze wieczystej, co być może miał na uwadze, skoro stwierdził, że umowa "nie doszła do skutku wobec odmowy wpisu". Brak wskazanej wyżej oceny czyni zasadnym zarzut naruszenia art. 40 § 2 k. c. w zw. z art. 49 ust. 1 u.p.p., gdyż uniemożliwia kontrolę prawidłowego zastosowania art. 40 § 2 k.c.
Usprawiedliwione były również zarzuty naruszenia pozostałych przepisów prawa materialnego, powołanych w skardze kasacyjnej, nawet przy założeniu, że Sąd Apelacyjny zasadnie przyjął, iż art. 40 § 2 k.c. znajdował zastosowanie w sprawie. Wiąże się to z brakiem rozważenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności związanych z umową sprzedaży na rzecz strony powodowej prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, której Skarb Państwa był właścicielem. W wyniku przejęcia tego składnika mienia przedsiębiorstwa państwowego doszło na skutek konfuzji do wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego. Uwzględnienie powództwa wymagało zatem stwierdzenia wartości tego składnika. Sąd Apelacyjny, nie podzielając argumentacji Sądu Okręgowego, w tym zakresie nie wyjaśnił, z jakich powodów nie uwzględnił prawa własności Skarbu Państwa, jako mającej znaczenie dla oceny wartości tego składnika w chwili jego przejęcia przez Skarb Państwa. Wymaga przy tym podkreślenia, że regulacja z art. 40 § 2 k.c. odnosi się wprost do sytuacji, gdy przejęty przez Skarb Państwa składnik mienia państwowej osoby prawnej stanowił jej własność.
Z przyczyn wyżej wskazanych, usprawiedliwiony był również zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. Dlatego też skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu i zaskarżony wyrok został uchylony na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c.